Όσοι έχουμε ζήσει κάποιες σχέσεις μέσα από καταπίεση και όρους (για το πώς πρέπει να είμαστε, τι πρέπει να κάνουμε, τι υποχωρήσεις αναμένουν οι άλλοι από μας), έχουμε μάθει ότι στις σχέσεις υπάρχει πόνος. Έτσι, όσο και αν επιθυμούμε τη σχέση, άλλο τόσο μπορεί και να τη φοβόμαστε. Φοβόμαστε ότι θα χαθούμε μέσα σε αυτή. Ή εξαιτίας της θα χάσουμε τα θέλω μας και τον εαυτό μας. Φοβόμαστε επίσης, όχι μόνο αν θα βρούμε τον άνθρωπο που ψάχνουμε, αλλά και μήπως τον χάσουμε, αφού τον βρούμε. Όλοι αυτοί οι φόβοι, μας δημιουργούν κάποια αμφιθυμία. Να θέλουμε τις σχέσεις αλλά και να μην τις θέλουμε. Να προσπαθούμε να σχετιστούμε, αλλά να το αποφύγουμε παράλληλα για να μην πληγωθούμε. Με αυτόν τον τρόπο συχνά καταστρέφουμε σχέσεις που αξίζουν, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. 

Οι τρόποι που δείχνουν πώς σαμποτάρουμε τις σχέσεις μας…άθελά μας

Συχνά μπαίνουμε σε μια σχέση και “φεύγουμε” μόλις γίνεται πιο οικεία και κοντινή. Κάποιες φορές φεύγουμε συμβολικά: Κλεινόμαστε, οχυρωνόμαστε, κρύβουμε πράγματα, παρουσιάζουμε εξιδανικευμένη εικόνα του εαυτού μας. 

Κάποιες άλλες φορές φεύγουμε κυριολεκτικά, επειδή αφιερώνουμε υπερβολικά  χρόνο στη δουλειά μας. 

Πολλοί από μας, κάνουν το πιο συνηθισμένο και βασανιστικό: αμφισβητούμε την επιλογή μας. Είναι αρκετά καλός για μένα; Μήπως εκεί έξω υπάρχει ένα άλλο πιο ιδανικό ταίρι για μένα; Μήπως αυτό το ελάττωμα είναι πολύ σημαντικό και δεν πρέπει να το παραβλέψω; Μήπως συμβιβάζομαι; 

Ένας άλλος τρόπος για να διαλύσουμε τη σχέση μας είναι να επιλέγουμε να δείχνουμε στον άλλο τον κακό εαυτό μας. Γιατί το κάνουμε; Επειδή υποθέτουμε ότι αν δει τη σκοτεινή πλευρά μας, ίσως φύγει ο άλλος πριν από εμάς. Έτσι δοκιμάζουμε τα όρια και τις αντοχές της σχέσης. Και του άλλου.

Στην προσπάθειά μας επίσης να ελέγξουμε το άγχος μας, αρχίζουμε τον έλεγχο προς τα έξω: Συμβουλεύουμε, κριτικάρουμε, απαιτούμε. Επειδή αν αλλάξει ο άλλος και γίνει όπως τον θέλω, τότε θα μπορέσω να αφεθώ.

Αρχίζουμε να είμαστε “απρόσεκτοι”, “παρορμητικοί”, φλερτάρουμε με άλλους, απατάμε, βρισκόμαστε με το ένα πόδι έξω από τη σχέση για να διατηρήσουμε την αίσθηση ότι δεν δεσμευόμαστε.

-Και βέβαια λέμε, δεν είμαι πια ερωτευμένος, ή έχει φύγει ο έρωτας και η έλξη, σα να είναι κάτι που δεν εξαρτάται από μας για να συντηρηθεί.

Όμως όλοι αυτοί οι τρόποι μας προστατεύουν στη πραγματικότητα από ένα πράγμα: από το να βρούμε την αγάπη και να αφεθούμε σε αυτή. Επειδή ίσως όταν το κάναμε κάποτε, πληγωθήκαμε.

Μήπως διώχνετε την αγάπη;

Πείτε στον εαυτό σας, ότι “τώρα είναι ο φόβος μου που μιλάει, τον ακούω, αλλά δεν θα αφήσω να με ορίσει”. Αν τα τραύματά σας σάς κρατάνε μακριά από την αγάπη, συμβουλευτείτε έναν ειδικό.

Εμπιστοσύνη είναι η λέξη – κλειδί: “Θα εμπιστευτώ και θα το ρισκάρω”, μου είπε πρόσφατα ένας άνθρωπος που έρχεται για ψυχοθεραπεία. Ήταν από τα πιο συγκινητικά και θαρραλέα πράγματα που έχω ακούσει.

“Η κόλαση είναι οι άλλοι”, σύμφωνα με τον Σαρτρ, εννοώντας ότι οι άλλοι  είναι συνήθως αυτοί που τροφοδοτούν τους φόβους μας. Εντάξει, μπορεί να το έχουμε ζήσει έτσι. Αλλά μέσα από τους άλλους περνάει και ο δρόμος της δικής μας ευτυχίας.

Ακολουθήστε το TheNotebook στο Google News και μάθετε πρώτοι όλα τα νέα!
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΝΕΑ

Best of Internet